Aktualności

 

KONSPEKT

 

TEMAT: KRYZYSY WSPÓLNOTY RODZINNEJ

 

JAK JEST? (diagnoza sytuacji)

 

Jakie są najczęstsze przyczyny kryzysów małżeńskich? – warto uwzględnić problem migracji zarobkowej.

Czy w obliczu poważnego kryzysu małżeństwa częściej poszukujemy rozwiązań szybkich i „łatwych” czy mądrych i uczciwych? – dyskusja na temat obu sposobów wyjścia z kryzysu.

Czy bierzemy pod uwagę, że pozytywnie rozwiązany kryzys w małżeństwie może być szansą rozwoju, pogłębienia miłości i wzajemnego zaufania?

 

 

JAK POWINNO BYĆ? (ujęcie teologiczne)

 

„Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa,zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu”. KKK 1601

Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja RP, rozdział 1, art. 18.

Jeżeli małżeństwo jest wielką tajemnicą, jak to obwieszcza św. Paweł, to tylko spojrzenie w świetle wiary może zgłębić jego bogactwo. A.M. Carrè

Rodzinę buduje się jak gmach, którego kamieniem węgielnym nie może być ani impuls, ani kaprys. Liczne rodziny nie tylko nie są dotknięte „chorobą społeczną”, lecz stanowią rękojmię, fizycznego i moralnego zdrowia narodu. W rodzinach, w których stale rozbrzmiewa z kolebki szczebiot dziecięcy – kwitną samorzutnie cnoty, występek zaś znika, wygnany przez odnawiające się – niby ożywcze i odradzające tchnienie wiosny – dziecięctwo. Rodziny te są najwspanialszymi kwietnikami w ogrodzie Kościoła. Na nich, jak na żyznej glebie, rozkwita radość i dojrzewa świętość. Pius XII

To, że cię kocham, nie daje ci prawa, byś mnie krzywdził, a mnie nie daje prawa do tego, bym złamał przysięgę małżeńską. Ks. M. Dziewiecki

 

 

CO ROBIĆ, ABY BYŁO TAK, JAK POWINNO BYĆ?

(ujęcie praktyczne – szukanie sposobów naprawy sytuacji)

 

Jak w obliczu poważnego kryzysu małżeństwa i rodziny (swojej lub kogoś z naszych bliskich) przeciwdziałać dwom błędnym postawom: 1) biernemu poddawaniu się krzywdzie i popadaniu w bezradność, 2) obronie krzywdzonego małżonka i dzieci przed krzywdą poprzez rozwód i zawarcie nowego, cywilnego związku?

W jaki sposób odpowiedzialny i kompetentny doradca pomaga krzywdzonemu małżonkowi w podjęciu kroków, które stwarzają szansę na poprawę sytuacji małżeńskiej?

 

Podsumowanie spotkania

 

Szybkie i „łatwe” rozwiązania sytuacji kryzysowych są zawsze zawodne i rozczarowują. Jako katolicy nie możemy „pomagać” w szukaniu niemoralnych dróg wyjścia z trudnych sytuacji, gdyż w dłuższej perspektywie prowadzą one do pogłębienie kryzysu i większego cierpienia. Niewątpliwie pomocą dla szukających wsparcia jest nasza ufna modlitwa w intencji rozwiązania bolesnych sytuacji w małżeństwie (za współmałżonka).

 

Nam trzeba mężów, którzy beztrosko kroczą naprzód i własnym życiem dają świadectwo przewagi ducha... Nam trzeba kobiet, które by nie utwierdzały mężczyzn w ich ospałości i uleganiu popędowi, lecz żądały od nich wielkich prób silnej woli, podobnie jak kobiety w epoce rycerstwa wymagały od tych, co się ubiegali o ich względy, niesłychanych czynów bohaterskich. Na tej tylko drodze umocnienia duchowego dojrzeją ludzie do miłości. F.W. Foerster

 

Kościół żyje dzięki Eucharystii, która go buduje. Św. Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharistia – Eucharystia buduje także mały Kościół domowy, wspólnotę życia i miłości jaką jest rodzina zbudowana na sakramentalnym małżeństwie.

 

Pomoce do konspektu – Franciszek o rodzinie:

 

„Dziś małżeństwo często jest uważane za jakąś formę uczuciowej gratyfikacji, którą można ustanowić w jakikolwiek sposób oraz zmienić zależnie od wrażliwości każdego. Niestety, wizja ta ma również wpływ na mentalność chrześcijan, powodując łatwość uciekania się do rozwodu lub faktycznej separacji”.

 

W dzisiejszych czasach „rodzina nie tylko nie jest odpowiednio ceniona, ale jeszcze nie chce się jej rozumieć”.

 

„Dzieci płacą swoją cenę w przypadku niedojrzałych związków albo nieodpowiedzialnych rozstań rodziców; one są pierwszymi ofiarami. Są ofiarami przesadnej kultury praw osobistych”.

 

„Ludzkie życie jest i pozostaje tajemnicą, a rodzice działają jako współpracownicy Boga. Jest to misja prawdziwie podniosła, która czyni każdą rodzinę sanktuarium życia”

 

Bezpośrednie przygotowanie osób, które już się zaręczyły, ma prowadzić do odpowiedzialnego podjęcia decyzji albo o zawarciu małżeństwa, albo o rozstaniu się przez danie im możliwości rozpoznania niezgodności lub zagrożeń (AL 209).

 

„Nierozsądne jest postawienie na tę relację, aby nie narażać się na przewidywalne niepowodzenie, które będzie miało bardzo bolesne konsekwencje. Problem polega na tym, że początkowe olśnienie prowadzi do usiłowania ukrycia lub relatywizowania wielu rzeczy, unikania niezgodności, i tak przesuwa się trudności na przyszłość”.

 

Franciszek podkreśla konieczność wyjaśnienia młodym sensu słów przysięgi sakramentalnej, bo „niekiedy narzeczeni nie postrzegają teologicznego i duchowego ciężaru zgody, która rzuca światło na znaczenie wszystkich następnych gestów” (AL 214).

 

Przygotowanie bliższe do ślubu koncentruje się na zaproszeniach, strojach, weselu i niezliczonych szczegółach, które zużywają zarówno wiele środków ekonomicznych, jak też energii i radości. Narzeczeni przychodzą do ślubu zdyszani i wycieńczeni, zamiast poświęcić najlepsze siły na przygotowanie się jako para na wielki krok, jaki razem uczynią. Tę mentalność można spotkać również w niektórych związkach nieformalnych, które nie mogą się zdecydować na sakrament małżeństwa, bo myślą o kosztach związanych z organizacją wesela, zamiast dać pierwszeństwo wzajemnej miłości i jej formalizacji wobec innych osób”.

 

„Miejcie odwagę być innymi, nie dajcie się pochłonąć społeczeństwu konsumpcyjnemu i pozorom. Liczy się miłość, która was jednoczy, umocniona i uświęcona przez łaskę. Jesteście zdolni wybrać wesele skromne i proste, aby umieścić miłość ponad wszystkim. Pracownicy duszpasterscy i cała wspólnota mogą pomóc, aby ten priorytet stał się normą, a nie wyjątkiem” (AL 212)

 

„Jeśli w rodzinie coś jest nie tak albo istnieje jakaś ukryta rana, przy stole szybko dochodzi do porozumienia. Rodzina, w której nigdy nie spożywa się posiłków razem albo w której przy stole zamiast rozmawiać, patrzy się w telewizor albo w smartfon, jest »mało rodzinna«. Kiedy dzieci przy stole »przywiązane« są do komputera, do telefonu, i kiedy nie słuchają się między sobą, to nie jest rodzina, to jest pensjonat”.

 

„Ja zawsze radzę nowożeńcom: kłóćcie się, ile chcecie, niech nawet latają talerze, ale nigdy nie kończcie dnia bez zgody”.

Opracował

  1. ks. dr Józef Partyka,

Prezes Poradni Specjalistycznych ARKA,

Członek Komisji Małżeństw i Rodzin V SDT

Rektorat Rzymskokatolicki

pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Żdżary 149

39-215 Czarna

tel. 14 682 99 55

e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Pliki cookies

Niniejsza witryna korzysta z plików cookies.

Dowiedz się więcej

Licznik odwiedzin

0.png0.png7.png6.png3.png7.png0.png

Kto jest online

2
Online

niedziela, 18 listopad 2018 03:20